Tek istediği sıradan bir hayattı. Evrenin başka planları vardı. Ondine Serisi'nin dördüncü kitabında Ondine neredeyse on altı yaşında, ailesinin barında çalışıyor ve günün sonunda yastığa başını koyar koymaz üç dakika içinde uykuya dalacak kadar yorgun düşüyor. Sıradan. Güvenli. Kendine ait. Ama cadı arkadaşı onu Venzelemma'nın yağmurla ıslanmış sokaklarında gece yarısı bir astral yolculuğa sürükleyince, Ondine'in sıradan bir hayat umudunu paramparça eden şeylere tanık oluyor — sessiz sedasız taşları yerleştiren hırslı bir lord, bir elektrikli süpürge torbasına hapsedilmiş bir ruh ve bir tımarhane köşesinde öylece sallanan güçsüz bir beden. Brugel'in en tehlikeli cadısı, yeniden bütün olmaktan yalnızca bir yeniden kavuşma kadar uzakta. Artık Ondine, annesinin kraliyet ailesinden uzak durması yönündeki katı emirleri ile tüm bir ülkenin geleceğini belirleyebilecek gizli bir görev arasında sıkışıp kalmış durumda. Üstelik sevdiği erkek — bir zamanlar gelincik şekline büyülenmiş ve hâlâ o büyünün gölgesinden tam olarak kurtulamamış olan Hamish — ikisinin de açıklayamadığı şekillerde değişiyor. Şakaklarında beliren gümüş teller. Çözülmekte olabilecek bir büyü. Hiçbir zaman gerçekten yanlarında olmayan zaman. Birlikte geçirdikleri her an ödünç alınmış bir süre gibi hissettiriyor; gerçeğe giden her adım onu hiç bilmemesi gereken bir komplonun içine daha da çekiyor. Ondine, hırsı ve vicdansızlığıyla tehlikeli olan bu lordu alt edebilecek mi? Onu yavaş yavaş yeniden ele geçiren bir büyüden sevdiği kişiyi koruyabilecek mi? Ve gölgelerde biriken güçler onun adına seçimi yapmadan önce Brugel'i kaosun eşiğinden geri çekebilecek mi?